To dom Stahlbaumów.
A to ich dzieci, Marie i Fritz.
Było to w Wigilię Bożego Narodzenia.
W tym dniu zawsze urządzano duże, rodzinne przyjęcie.
Dzieci już od wielu godzin czekały na gości.
Dom przepełniały wspaniałe aromaty
świeżo upieczonych ciast, czekolady i miętowych pałeczek.
Ale co to? Coś się działo
za drzwiami do salonu.
Choinka!
Oto przybyli świąteczni goście.
Wujowie, ciotki i kuzyni, wszyscy pięknie wystrojeni na wigilijną kolację.
Przyszli, by wspólnie spędzić
ten najwspanialszy wieczór w roku.
Cóż to była za choinka, otoczona olśniewającymi prezentami.
Ale najpierw był czas na zabawę
i świąteczne tańce.
Ale co to?
Kto to?
Jakiś dziwny mężczyzna
z trzema wielkimi pudłami
i chłopcem.
Marie go poznała.
To był jej ojciec chrzestny, Drosselmeier.
Ilekroć ich odwiedzał w domu działy się magiczne rzeczy.
Chłopiec był siostrzeńcem Drosselmeiera.
Marie nie widziała go nigdy wcześniej.
Czary!
Kiedy Drosselmeier schował swoje magiczne, tańczące lalki do pudeł,
rozdał dzieciom zabawki.
Konia na kiju
dostała Marie.
Może jednak nie.
Ale spójrzcie, jest coś lepszego.
Żołnierz
o mocnej żuchwie.
To dziadek do orzechów!
Kto go dostanie?
Kiedy Marie zasnęła w wigilijną noc,
śniła o ojcu chrzestnym Drosselmeierze
i jego wyjątkowym siostrzeńcu.
Śniła o swoim dziadku do orzechów
i jego smutnym losie.
Leżał w salonie, w ciemnościach.
Zupełnie sam.
W domu zawsze działy się magiczne rzeczy,
ilekroć odwiedzał ich Drosselmeier.
W ośnieżonym lesie,
w zaczarowanej krainie, do której trafiła Marie i książę,
tańczyły płatki śniegu.
Wieści o księciu i Marie
dotarły do krainy Wieszczki Cukrowej
za sprawą choinkowych aniołów.
Wieszczka Cukrowa
kolejno pokazywała wszystkie cudowności swojej krainy.
Gorącą czekoladę z Hiszpanii.
Kawę z Arabii.
Chińską herbatę.
Miętowe pałeczki.
Marcepanową panienkę i jej strażniczki.
Błazenków
wyglądających jak lalki.
Kroplę rosy
i girlandy kwiatów.
Wieszczka Cukrowa powitała ich prosząc,
by książę opowiedział o przygodach, które przeżył jako dziadek do orzechów.
Wniesiono wspaniały tron dla Marie i księcia, a na ich cześć wydano bankiet.
Wieszczka Cukrowa ogłosiła, że by uczcić ich obecność
każdy wykona taniec.
Do wielkiej sali weszła Wieszczka Cukrowa ze swym kawalerem,
by zatańczyć dla Marie i księcia.
Marie wiedziała, że nadeszła pora, by opuścić zaczarowaną krainę,
chociaż wszystko co zobaczyła, jak wspaniały sen,
pozostanie z nią
na zawsze.
A jej książę, dziadek do orzechów, odejdzie razem z nią
w tę magiczną wigilijną noc.